Camı kırılan güneş gözlüklerimden birine cam taktırmak için dün gözlükçüme uğradım. Girerken korktuğum şey başıma geldi. Camla yetinmeyip bir tane daha Ray-Ban güneş gözlüğü aldım.

Gözlükçüm Nişantaşı'nda ve şimdiye kadar ne zaman girdiysem elim boş çıkarmadılar beni sağolsunlar.:) Önünden geçmeye çekinir hallerdeyim.:)

Ben de haklıyım, şöyle ki; camlar bana 140 TL'ye gelecekti, begendiğim gözlük ise 460TL idi ama bana 300'e olurdu. Tanınan müşteri olmak güzel.. Mii??? Bilemedim, sanki biraz sık ve heryerde mi oluyor ne..:)

İşte gözlüğüm, saç rengimle ahenk içinde..:)

Bakalım bu işi kıvırabilecek miyim?

Bu ilk postuma daha anlamlı bir şekilde başlamak isterdim ama içimden geçeni söylemeden duramam. Ve tam da bu cümle ifade ediyor şu an ne düşündüğümü..:)

Gizlim saklım yok! Zaten kimden olsun, bu blog bulunacak da insanlar okuyacak falan, belki aylar yıllar sonra hakikaten kayda değer bir şeyler yazmışsam o zaman update ederim..:)